Հանցագործություններ և ներգաղթ. որ դատվածություններն են հանգեցնում արտաքսման

Ինչու է դատվածությունը կարևոր ներգաղթային իրավունքում

Ներգաղթային իրավունքը քրեական անցյալն օգտագործում է երկու տարբեր ցանկերում։ Արտաքսման հիմքերը՝ INA § 237, 8 U.S.C. § 1227, կիրառվում են այն մարդկանց նկատմամբ, ովքեր ընդունվել են երկիր, օրինակ՝ օրինական մշտական բնակիչների և վիզա ունեցողների։ Երկիր մուտքի անթույլատրելիության հիմքերը՝ INA § 212(a)(2), 8 U.S.C. § 1182(a)(2), կիրառվում են երկիր ընդունվել կամ գրին քարտ ստանալ ցանկացողների նկատմամբ, այդ թվում՝ առանց ստուգման երկիր մուտք գործածների։ Նույն հանցանքը կարող է ընկնել մի ցանկի տակ և չընկնել մյուսի, ահա թե ինչու առաջին հարցը միշտ անձի կարգավիճակն է։

Դատվածությունը կարող է ունենալ չորս առանձին հետևանք, և յուրաքանչյուրը որոշվում է իր սեփական կանոնով.

• Արտաքսման ենթակա լինելը. կառավարությունը այն նշում է Ներկայանալու ծանուցման մեջ և պետք է ապացուցի արտաքսման վարույթում։
• Կալանքը. որոշ հանցանքներ առաջացնում են պարտադիր կալանք՝ առանց գրավի լսման։
• Պաշտպանության միջոցների արգելքները. օրինակ՝ ծանր հանցագործությունը (aggravated felony) արգելում է մշտական բնակիչների արտաքսման չեղարկումը և ապաստանը։
• Հայեցողությունը. նույնիսկ երբ պաշտպանության միջոցը հասանելի է, ներգաղթի դատավորը քրեական անցյալը կշռադատում է բարենպաստ գործոնների հետ։

Արտաքսման հիմքերի ցանկի պարզ ներածության համար տե՛ս մեր հոդվածը՝ Արտաքսման հիմքերը. ինչու կարող է արտաքսվել արդեն այստեղ գտնվող անձը։

Ինչն է համարվում «դատվածություն» ներգաղթային նպատակներով

Ներգաղթային իրավունքն ունի իր սեփական սահմանումը՝ INA § 101(a)(48)(A), 8 U.S.C. § 1101(a)(48)(A)։ Դատվածությունը դատարանի կողմից կայացված մեղքի պաշտոնական դատավճիռ է։ Իսկ եթե մեղքի վերաբերյալ որոշումը հետաձգվել է (withheld), այն դարձյալ դատվածություն է, երբ ճիշտ են հետևյալ երկու պայմանները.

1. դատավորը կամ երդվյալ ատենակալները անձին մեղավոր են ճանաչել, կամ անձն ընդունել է իր մեղքը կամ ներկայացրել nolo contendere (չվիճարկելու) հայտարարություն, կամ ընդունել է մեղավոր ճանաչելու համար բավարար փաստեր. և
2. դատավորը նշանակել է պատժի, տույժի կամ անձի ազատության սահմանափակման որևէ ձև։

Ահա թե ինչու «հետաձգված որոշումը» (withheld adjudication), հետաձգված դատավճիռը կամ շեղման (diversion) ծրագիրը, որը պահանջել է մեղքի ընդունում և փորձաշրջան, տուգանք կամ դասընթացներ, կարող է ներգաղթային նպատակներով համարվել դատվածություն, նույնիսկ եթե նահանգային օրենքը գործը համարում է կարճված։ Յուրաքանչյուր ծրագիր պետք է գնահատել իր սեփական պայմաններով։

Պատիժները։ INA § 101(a)(48)(B)-ի համաձայն՝ «ազատազրկման ժամկետը» կամ «պատիժը» ներառում է դատարանի նշանակած ազատազրկման ժամանակահատվածը՝ անկախ այդ պատժի ամբողջական կամ մասնակի կասեցումից (պայմանական լինելուց)։ Ամբողջությամբ կասեցված մեկ տարվա պատիժը դարձյալ մեկ տարվա պատիժ է ծանր հանցագործության այն կատեգորիաների համար, որոնք կախված են առնվազն մեկ տարվա ժամկետից։

Չեղարկված դատվածություններ և փոփոխված պատիժներ։ Ներգաղթի բողոքարկման խորհուրդը (BIA) Matter of Pickering, 23 I&N Dec. 621 (BIA 2003) գործում վճռել է, որ դատվածությունը, որը չեղարկվել է բացառապես վերականգնման կամ ներգաղթային դժվարությունների պատճառով, այլ ոչ թե քրեական գործում ընթացակարգային կամ բովանդակային թերության հիմքով, ներգաղթային նպատակներով չի վերանում։ Գլխավոր դատախազը նույն սկզբունքը կիրառել է պատիժների նկատմամբ Matter of Thomas & Thompson, 27 I&N Dec. 674 (A.G. 2019) գործում. նահանգային դատարանի որոշումը, որը փոփոխում, պարզաբանում կամ այլ կերպ փոխում է պատիժը, հաշվի է առնվում միայն այն դեպքում, եթե այն հիմնված է բուն քրեական վարույթի ընթացակարգային կամ բովանդակային թերության վրա, և ոչ թե վերականգնման կամ ներգաղթային հետևանքներից խուսափելու վրա։

Ծանր հանցագործություններ (aggravated felonies)

«Ծանր հանցագործությունը» (aggravated felony) ներգաղթային եզր է, որը սահմանված է INA § 101(a)(43), 8 U.S.C. § 1101(a)(43)-ում։ Որպեսզի հանցանքը համապատասխանի, պարտադիր չէ, որ նահանգային օրենքով այն լինի ծանր կամ ծանրացուցիչ հանգամանքներով հանցագործություն (felony)։ Ոչ քաղաքացին, ով երկիր ընդունվելուց հետո ցանկացած ժամանակ դատապարտվել է ծանր հանցագործության համար, ենթակա է արտաքսման INA § 237(a)(2)(A)(iii)-ի համաձայն։ Ցանկն ունի ավելի քան քսան կատեգորիա. ամենահաճախ հանդիպողներից են՝

• սպանություն, բռնաբարություն կամ անչափահասի սեռական չարաշահում (§ 101(a)(43)(A)).
• վերահսկվող նյութի ապօրինի շրջանառություն, այդ թվում՝ թմրանյութերի դաշնային ապօրինի շրջանառության հանցագործություն (§ 101(a)(43)(B)).
• բռնի հանցագործություն, ինչպես սահմանված է 18 U.S.C. § 16-ում, «որի համար ազատազրկման ժամկետը առնվազն մեկ տարի է» (§ 101(a)(43)(F)).
• գողության հանցանք (ներառյալ գողացված գույքի ձեռքբերումը) կամ ներխուժումով գողության (burglary) հանցանք՝ առնվազն մեկ տարվա ազատազրկման ժամկետով (§ 101(a)(43)(G)).
• խարդախության կամ խաբեության հետ կապված հանցանք, որում տուժողին կամ տուժողներին պատճառված վնասը գերազանցում է $10,000-ը (§ 101(a)(43)(M)(i)).
• $10,000-ը գերազանցող փողերի լվացում, հրազենի ապօրինի շրջանառության և պայթուցիկների հետ կապված որոշ հանցանքներ, ինչպես նաև ցանկում նշված ցանկացած հանցանքի փորձ կամ դավադրություն (§ 101(a)(43)(D), (C), (E), (U))։

Սահմանումը կիրառվում է դաշնային և նահանգային հանցանքների, ինչպես նաև արտասահմանյան այն հանցանքների նկատմամբ, որոնց համար ազատազրկման ժամկետն ավարտվել է վերջին 15 տարվա ընթացքում։ Այն կիրառվում է անկախ նրանից, թե դատավճիռը կայացվել է 1996 թ. սեպտեմբերի 30-ից առաջ, այդ օրը, թե դրանից հետո։

Երկու կետ հաճախ զարմացնում է մարդկանց։ Առաջին՝ (F) և (G) կատեգորիաների համար հարցը նշանակված պատիժն է, ներառյալ ցանկացած կասեցված մաս. ուստի 365 օր կասեցված պատժով մանր գողությունը (misdemeanor) կարող է լինել ծանր հանցագործություն։ Երկրորդ՝ Գերագույն դատարանը Sessions v. Dimaya, No. 15-1498 (U.S. Apr. 17, 2018) գործում վճռել է, որ 18 U.S.C. § 16(b)-ի «մնացորդային դրույթը» (residual clause), ինչպես այն ներառված է ներգաղթային սահմանման մեջ, հակասահմանադրականորեն անորոշ է. «բռնի հանցագործությունն» այժմ գնահատվում է § 16(a)-ով՝ տարրերի դրույթով։

Հետևանքները ներգաղթային իրավունքում ամենախիստն են. ծանր հանցագործությունն արգելում է մշտական բնակիչների արտաքսման չեղարկումը (INA § 240A(a)(3)) և համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն, որն արգելում է ապաստանը (INA § 208(b)(2)(B)(i), 8 U.S.C. § 1158(b)(2)(B)(i))։ Մեր հոդվածը՝ Ծանր հանցագործություն (aggravated felony). ներգաղթային եզր, որը այն չէ, ինչ թվում է, ներկայացնում է ավելի շատ օրինակներ։

Բարոյական անկման հետ կապված հանցագործություններ

«Բարոյական անկման հետ կապված հանցագործությունը» (crime involving moral turpitude, CIMT) օրենքում սահմանված չէ. դրա իմաստը ձևավորվել է գործակալությունների և դատարանների տասնամյակների որոշումներով։ Թե արդյոք հանցանքը համապատասխանում է, կախված է դատապարտման հիմք հանդիսացած կոնկրետ օրենքի հոդվածի տարրերից։ BIA-ն Matter of Silva-Trevino, 26 I&N Dec. 826 (BIA 2016) գործում վճռել է, որ կատեգորիալ և ձևափոխված կատեգորիալ մոտեցումները (բացատրված են ստորև) այն շրջանակն են, որով որոշվում է՝ արդյոք դատվածությունը CIMT է։

Արտաքսման ենթակա լինելը (INA § 237(a)(2)(A)(i)–(ii))։ Ոչ քաղաքացին ենթակա է արտաքսման՝

• մեկ CIMT-ի համար, որը կատարվել է երկիր ընդունվելու օրվանից հետո հինգ տարվա ընթացքում (§ 1255(j)-ով որոշ մշտական բնակիչների համար՝ տասը տարի), եթե հանցագործության համար կարող է նշանակվել մեկ տարի կամ ավելի պատիժ, այսինքն՝ հնարավոր առավելագույնը, ոչ թե իրականում նշանակված պատիժը. կամ
• երկու կամ ավելի CIMT-ների համար՝ երկիր ընդունվելուց հետո ցանկացած ժամանակ, եթե դրանք չեն բխում հանցավոր վարքի մեկ միասնական ծրագրից, անկախ նրանից՝ անձը բանտարկվել է, թե ոչ։

Երկիր մուտքի անթույլատրելիությունը (INA § 212(a)(2)(A)(i)(I))։ CIMT-ի համար դատապարտված անձը, կամ անձը, ով ընդունում է, որ կատարել է դրա էական տարրերը, անթույլատրելի է։ § 212(a)(2)(A)(ii)-ի «աննշան հանցանքի» (petty offense) բացառությունը կիրառվում է այն անձի նկատմամբ, ով կատարել է միայն մեկ նման հանցագործություն, եթե հնարավոր առավելագույն պատիժը չի գերազանցել մեկ տարին, և նշանակված պատիժը չի գերազանցել վեց ամիսը. կա նաև նեղ բացառություն մեկ հանցանքի համար, որը կատարվել է մինչև 18 տարեկանը՝ դիմումից ավելի քան հինգ տարի առաջ։ Տե՛ս մեր հոդվածը՝ Բարոյական անկման հետ կապված հանցագործություններ. հասկացություն, որը ձևավորում է գործերը։

Թմրանյութերի, հրազենի և ընտանեկան բռնության հետ կապված հանցանքներ

Վերահսկվող նյութեր

INA § 237(a)(2)(B)(i)-ի համաձայն՝ ոչ քաղաքացին, ով երկիր ընդունվելուց հետո դատապարտվել է վերահսկվող նյութի (ինչպես սահմանված է 21 U.S.C. § 802-ում) հետ կապված ցանկացած օրենքի խախտման, կամ դրա դավադրության կամ փորձի համար, ենթակա է արտաքսման՝ մեկ բացառությամբ. անձնական օգտագործման համար 30 գրամ կամ ավելի քիչ մարիխուանա պահելու մեկ հանցանք։ Ենթակա է արտաքսման նաև այն անձը, ով երկիր ընդունվելուց հետո թմրանյութեր չարաշահող կամ թմրամոլ է կամ եղել է (§ 237(a)(2)(B)(ii))։ Անթույլատրելիության առումով՝ վերահսկվող նյութի հետ կապված խախտումը, ներառյալ դրա տարրերի ընդունումը, անձին դարձնում է անթույլատրելի § 212(a)(2)(A)(i)(II)-ով, իսկ այն անձը, որի մասին կառավարությունը «գիտի կամ հիմք ունի կարծելու», որ նա թմրանյութերի ապօրինի շրջանառությամբ է զբաղվում, անթույլատրելի է § 212(a)(2)(C)-ով՝ նույնիսկ առանց դատվածության։

Գերագույն դատարանը Mellouli v. Lynch, 575 U.S. 798 (2015) գործում վճռել է, որ թմրանյութերի օգտագործման պարագաների համար նահանգային դատվածությունը արտաքսում չի առաջացրել, քանի որ գործի նյութերը այն չէին կապում դաշնային վերահսկվող նյութերի ցուցակներում ներառված թմրանյութի հետ։ Moncrieffe v. Holder, 569 U.S. 184 (2013) գործում այն վճռել է, որ մարիխուանայի տարածման համար նահանգային դատվածությունը, որը չի հաստատում վարձատրություն կամ մարիխուանայի փոքր քանակից ավելին, ծանր հանցագործություն չէ։

Հրազեն

Երկիր ընդունվելուց հետո ցանկացած օրենքով դատվածությունը օրենքի խախտմամբ հրազեն կամ ավերիչ սարք գնելու, վաճառելու, օգտագործելու, ունենալու, պահելու կամ կրելու համար, կամ դրա փորձի կամ դավադրության համար, արտաքսման հիմք է INA § 237(a)(2)(C)-ի համաձայն։ Հրազենի ապօրինի շրջանառությունը և հրազենի հետ կապված մի քանի դաշնային հանցանքներ նույնպես ծանր հանցագործություններ են։

Ընտանեկան բռնություն, հետապնդում, երեխայի նկատմամբ դաժան վերաբերմունք և պաշտպանական որոշումներ

INA § 237(a)(2)(E)-ի համաձայն՝ ոչ քաղաքացին, ով երկիր ընդունվելուց հետո դատապարտվել է ընտանեկան բռնության, հետապնդման (stalking) կամ երեխայի նկատմամբ դաժան վերաբերմունքի, նրա անտեսման կամ լքման համար, ենթակա է արտաքսման։ «Ընտանեկան բռնության հանցագործությունը» 18 U.S.C. § 16-ով սահմանված բռնի հանցագործություն է, որը կատարվել է օրենքում թվարկված հարաբերություններից մեկում գտնվող անձի դեմ (ներկա կամ նախկին ամուսին, ընդհանուր երեխա ունեցող անձ, համատեղ ապրող անձ և ընտանեկան բռնության մասին օրենքներով պաշտպանված այլ անձինք)։ Առանձին՝ ենթակա է արտաքսման այն անձը, որի մասին դատարանը պարզել է, որ նա խախտել է պաշտպանական որոշման այն մասը, որը պաշտպանում է բռնության իրական սպառնալիքներից, կրկնվող ոտնձգություններից կամ մարմնական վնասվածքից. այս հիմքը պահանջում է դատարանի եզրակացություն, ոչ թե քրեական դատվածություն։

Անթույլատրելի, թե արտաքսման ենթակա. ինչու է կարգավիճակը փոխում վերլուծությունը

Երկու ցանկերը մասամբ համընկնում են, բայց նույնը չեն.

• Ընդունում՝ դատվածության փոխարեն։ Անթույլատրելիությունը կարող է հիմնվել CIMT-ի կամ թմրանյութերի հետ կապված հանցանքի տարրերի ընդունման վրա՝ առանց դատվածության։ § 237(a)(2)-ով արտաքսման ենթակա լինելը, որպես կանոն, պահանջում է դատվածություն։
• Բազմաթիվ դատվածություններ։ § 212(a)(2)(B)-ի համաձայն՝ ցանկացած տեսակի երկու կամ ավելի հանցանքների համար դատապարտված անձը, որի ազատազրկման պատիժների գումարը հինգ տարի կամ ավելի է, անթույլատրելի է՝ անկախ նրանից, թե հանցանքները կապված էին բարոյական անկման հետ, թե ոչ։
• Ժամկետներ։ Մեկ CIMT-ի հիմքով արտաքսման հիմքը վերաբերում է միայն երկիր ընդունվելուց հետո հինգ տարվա ընթացքում կատարված հանցագործություններին. անթույլատրելիության հիմքը նման ժամանակահատված չունի։
• Ներումներ։ INA § 212(h)-ով հայեցողական ներումը կարող է ներել անթույլատրելիության որոշ հիմքեր. թե ով է որակավորվում, ներկայացված է մեր երկիր մուտքի անթույլատրելիության ուղեցույցում։ Արտաքսման առումով § 237(a)(2)(A)(vi)-ը սահմանում է, որ CIMT-ի, ծանր հանցագործության և բարձր արագությամբ փախուստի հիմքերը չեն կիրառվում Նախագահի կամ նահանգի նահանգապետի կողմից լիակատար և անվերապահ ներումից հետո։

Ահա թե ինչու գրին քարտի դիմող անձը, առանց ստուգման երկիր մուտք գործած անձը և նույն քրեական անցյալով մշտական բնակիչը կարող են բախվել շատ տարբեր հետևանքների։

Կատեգորիալ մոտեցումը. համեմատվում է օրենքի հոդվածը, ոչ թե փաստերը

Որոշելու համար, թե արդյոք նահանգային դատվածությունը համապատասխանում է դաշնային կատեգորիային, ներգաղթի դատավորները և դատարանները, որպես կանոն, կիրառում են կատեգորիալ մոտեցումը։ Ինչպես Գերագույն դատարանը բացատրել է Moncrieffe գործում, անձի իրական վարքագիծը նշանակություն չունի. դատարանը համեմատում է դատապարտման հիմք հանդիսացած նահանգային օրենքի հոդվածի տարրերը «ընդհանուր» դաշնային սահմանման հետ, և դատվածությունը համապատասխանում է միայն այն դեպքում, եթե հոդվածով ընդգրկված ամենաքիչ մեղավոր վարքագիծն էլ է համապատասխանում դաշնային կատեգորիային։ Esquivel-Quintana v. Sessions, 581 U.S. 385 (2017) գործում Դատարանը վճռել է, որ բացառապես մասնակիցների տարիքի վրա հիմնված «օրինական տարիքի չհասած անձի բռնաբարության» (statutory rape) հանցանքների դեպքում «անչափահասի սեռական չարաշահման» ընդհանուր դաշնային սահմանումը պահանջում է, որ տուժողը լինի 16 տարեկանից փոքր։

Երբ օրենքի հոդվածը թվարկում է այլընտրանքային տարրեր, ձևափոխված կատեգորիալ մոտեցումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել գործի նյութերի սահմանափակ շրջանակ (օրինակ՝ մեղադրական փաստաթուղթը և մեղքի ընդունումը)՝ պարզելու, թե որ այլընտրանքն է եղել դատվածության հիմքը։ Որոշ կատեգորիաներ տարբեր են. Nijhawan v. Holder, 557 U.S. 29 (2009) գործում Դատարանը վճռել է, որ խարդախության կատեգորիայում $10,000-ի վնասը գնահատվում է հանցանքի կոնկրետ հանգամանքներով, ոչ թե օրենքի հոդվածի տարրերով։

Այս կանոնները տեխնիկական են, և արդյունքը կարող է կախված լինել այն ճշգրիտ ենթակետից, որով անձն ընդունել է մեղքը, և այն դաշնային շրջանի (circuit) իրավունքից, որտեղ գործը ծագում է։ Ահա թե ինչու են այդքան կարևոր մեղքի ընդունման համաձայնագրի ձևակերպումը և դատվածության փաստաթղթերը։

Մեղքի ընդունումից առաջ և հետո. Padilla գործը և դատավճռից հետո պաշտպանության միջոցները

Padilla v. Kentucky, 559 U.S. 356 (2010) գործում Գերագույն դատարանը վճռել է, որ Սահմանադրության Վեցերորդ ուղղումը պահանջում է, որ քրեական գործով պաշտպանը ոչ քաղաքացի վստահորդին տեղեկացնի, թե արդյոք մեղքի ընդունումը արտաքսման ռիսկ է պարունակում։ Երբ օրենքը հակիրճ և պարզ չէ, պաշտպանը պետք է միայն զգուշացնի, որ մեղադրանքները կարող են անբարենպաստ ներգաղթային հետևանքների ռիսկ պարունակել. երբ արտաքսման հետևանքն իսկապես պարզ է, պաշտպանը պետք է դա ասի։ Թե արդյոք չտեղեկացված անձը կստանա պաշտպանություն, կախված է նաև վնասի (prejudice) ապացուցումից։

Ընթացիկ քրեական գործ ունեցող անձի համար գործնական կետն այն է, որ ներգաղթային հետևանքները վերլուծվեն մեղքի ընդունումից առաջ. մեղադրանքը, ենթակետը, պատիժը (ներառյալ ցանկացած կասեցված մաս) և մեղքի ընդունման ձևակերպումը կարող են որոշել՝ հանցանքը արտաքսման հիմք կլինի, թե ոչ։

Արդեն դատապարտված անձի համար դատավճռի չեղարկումը կամ պատժի փոփոխությունը ներգաղթի դատարանում հաշվի է առնվում միայն այն դեպքում, եթե հիմնված է քրեական գործի իրավական թերության վրա՝ Pickering և Thomas & Thompson գործերի համաձայն (տե՛ս վերևում)։ Padilla-ի խախտման կամ այլ սահմանադրական կամ ընթացակարգային թերության հիմքով չեղարկումը այն տեսակի որոշումն է, որը կարող է ճանաչվել. միայն արտաքսումից խուսափելու համար տրված չեղարկումը՝ ոչ։ Եթե դատավճիռը չեղարկվում է արտաքսման որոշումից հետո, գործի վերաբացման միջնորդությունը կարող է լինել այդ փոփոխությունը ներգաղթի դատարանի քննությանը ներկայացնելու ճանապարհը։

Կալանքը և պաշտպանության միջոցները ներգաղթի դատարանում դատվածությունից հետո

Պարտադիր կալանք։ INA § 236(c), 8 U.S.C. § 1226(c)-ը ICE-ից պահանջում է կալանավորել քրեական կալանքից ազատվելիս այն անձանց, ովքեր անթույլատրելի են կամ ենթակա են արտաքսման թվարկված քրեական հիմքերով։ 2025 թ. Laken Riley Act-ից ի վեր § 236(c)(1)(E)-ը տարածվում է նաև առանց ստուգման մուտքի, խեղաթյուրման կամ փաստաթղթերի բացակայության հիմքով անթույլատրելի այն անձանց վրա, ովքեր մեղադրվում են, ձերբակալվել են, դատապարտվել են կամ ընդունում են, որ կատարել են ներխուժումով գողություն (burglary), գողություն, հափշտակություն, խանութից գողություն, իրավապահ մարմնի աշխատակցի վրա հարձակում կամ հանցագործություն, որը հանգեցրել է մահվան կամ մարմնական ծանր վնասվածքի։ Մեր ուղեցույցները՝ գրավի լսումների և ներգաղթային կալանքի մասին, բացատրում են, թե երբ կարող է դատավորը դեռ գրավ սահմանել։

Պաշտպանության միջոցներ, որոնք կարող են մնալ։ Դատվածությունը միշտ չէ, որ ավարտում է գործը։ Կախված հանցանքից և գործի նյութերից՝ ներգաղթի դատավորը դեռ կարող է քննարկել՝

• Մշտական բնակիչների արտաքսման չեղարկումը (INA § 240A(a)), եթե անձը դատապարտված չէ ծանր հանցագործության համար և համապատասխանում է հինգ և յոթ տարվա պահանջներին. ժամկետը դադարեցնող կանոնի (stop-time rule) մասին տե՛ս մեր արտաքսման չեղարկման ուղեցույցը։
• Կարգավիճակի փոփոխությունը ներման հետ միասին, երբ հանցանքը ներման ենթակա է. տե՛ս կարգավիճակի փոփոխություն։
• Ապաստանը, արտաքսման արգելումը և Խոշտանգումների դեմ կոնվենցիայով պաշտպանությունը։ Ծանր հանցագործությունն արգելում է ապաստանը։ Արտաքսման արգելման համար ծանր հանցագործությունը (կամ հանցագործությունները), որոնց պատիժների գումարը առնվազն հինգ տարի է, առանձնապես ծանր հանցագործություն է INA § 241(b)(3)(B)-ի համաձայն, իսկ ավելի կարճ պատիժը նույնպես կարող է ճանաչվել առանձնապես ծանր։ Տե՛ս մեր ապաստանի ուղեցույցը։

Քանի որ այս հարցերից յուրաքանչյուրը որոշում է ներգաղթի դատավորը՝ գործի նյութերի հիման վրա, ներգաղթի դատարանի տեսանկյունը կարևոր է առաջին իսկ օրվանից. որ մեղադրանքը կարող է ապացուցել կառավարությունը, ինչ են իրականում ցույց տալիս դատվածության փաստաթղթերը, և որ պաշտպանության միջոցներն են պահպանվում։ Պաշտպանության միջոցների ավելի լայն պատկերի համար տե՛ս պաշտպանություն արտաքսումից. եթե դատավորն արդեն որոշում է կայացրել, տե՛ս բողոքարկումը BIA-ին։

Որպեսզի ներգաղթի նախկին դատավորը քրեական գործի ներգաղթային կողմը վարի Ձեր քրեական գործով պաշտպանի հետ համատեղ, տե՛ս մեր քրեական և ներգաղթային գործերով փաստաբանի էջը։

Carlos Maury-ն՝ ԱՄՆ նախկին ներգաղթի դատավորը, ղեկավարում է Carlos Maury Law փաստաբանական գրասենյակը. քննարկելու համար, թե ինչպես է քրեական մեղադրանքը կամ դատվածությունը ազդում Ձեր ներգաղթային գործի վրա, զանգահարեք (213) 769-0050։ Խոսում ենք իսպաներեն։